Kuba – w kraju Fidela

Kuba wzbudza zachwyt, przyciąga, uzależnia. Kusi przede wszystkim niesamowitą uprzejmością zwykłych, szarych obywateli, obłędnymi barwami, cudowna przyrodą.

Trzeba jednak mieć świadomość tego, że poruszamy się w swoistym “Big Brotherze”, w którym wszystko jest z góry ustalone, po części wyreżyserowane i niekiedy tak irracjonalne jak scenariusz filmu, dramatu i momentami komedii.

Niestety, po świetności Kuby okresu powojennego pozostały wyłącznie zdjęcia i czarno-białe filmy. Kraj przypomina walącą się ruinę z całymi dzielnicami domów – widm, w których jak kto potrafi, niewyobrażalnie zagnieżdżone żyją całe rodziny, czekając na cud. Bo tylko cud jest w stanie podnieść Kubę z ruiny, do której doprowadziły ją rządy rodziny Castro. Po co więc tu jechać? Chociażby po to aby poszukać miejsc, ludzi i historii, których na pewno nie spotka się w żadnym innym miejscu. I to jest dla mnie wystarczający argument. Kuba jest nieporównywalna do żadnego innego kraju. W wielu miejscach – jak chociażby w starej części Havany czy Trinidadzie zachowało się mnóstwo perełek kolonialnej zabudowy. Osobnym tematem wyjazdu fotograficznego są ludzie. Takiej plejady twarzy, charakterów, opowiadanych historii ciężko raczej nie znajdziecie w innym miejscu.

Dla fotografujących przyrodę i krajobraz  wyzwaniem będą tereny górskie, nadmorskie i interior – z polami tytoniu i rolnictwem żywcem wyjętym z przedwojennej Polski.

Trzeba się śpieszyć. Kuba każdego roku zmienia się. Reżim ewidentnie odpuszcza. Jaki będzie tego efekt – jak wszędzie: wzrost przestępczości, materialistyczne podejście do życia mieszkańców, upodobnienie się kraju do innych karaibskich republik. Czy to dobrze? Na to pytanie powinien odpowiedzieć sobie każdy kto odwiedzi Kubę.

Mapa najbardziej fotogenicznych miejsc na Kubie – odwiedzonych przeze mnie

Informacje praktyczne:

• Kiedy jechać: Pomiędzy czerwcem a listopad Kubę mogą odwiedzić huragany. Mimo to czas może się okazać całkiem dobry do odwiedzenia kraju. Jest mniej turystów i nieco taniej. Chociaż gorąco i wilgotno. W okresie od listopada do marca najwięcej turystów odwiedza wyspę. Ma to swoje minusy.
• Koszt wyjazdu: Lot można kupić już za 2 tys zł (z Berlina lub Londynu, przez Amsterdam lub Paryż), z Polski ok. 3 tys zł. Dniówka na Kubie to ok. 40 – 50 euro (spanie, 3 x jedzenie).
• Czas trwania: Minimum 2 tygodnie
  Jak się poruszać: Podstawa poruszania się po Kubie to wynajęty samochód.  Koszt auta np. Hyunday Accent – ok. 60 Euro dziennie. Paliwo w cenie ok. 1,1 euro. Wynająć najlepiej w dobrych hotelu – np. Havana Libre w Havanie.
• Bezpieczeństwo fotografa : Uważam, że kraj jest dość bezpieczny. Po części na pewno z tego powodu, że brat Fidela, Raul, postawił milicjantów na każdym rogu. Należy zachować normalne, zdrowe środki ostrożności. Z doniesień podróżników wiem, że trzeba uważać na pozostawiony bagaż i kontrole drogowe (w tym także policyjne). Nie rozstawać się z cennymi rzeczami podczas przemieszczania się środkami komunikacji państwowej lub prywatnej.
• Nastawienie mieszkańców: Kuba to kraj szczęśliwych, uśmiechniętych i pomocnych ludzi – niezależnie czy śmiech jest przez łzy, a szczęście to próba zrobienia dobrej miny do złej gry. Fotografuje się bardzo przyjemnie.
• Co fotografować: Havana, Trynidad, Remedios – to przede wszystkim architektura, motoryzacja – jedno i drugie mocno nadgryzione zębem czasu. Vinales czy góry – to piękne, cudowne krajobrazy. No i ludzie – na polach tytoniu, kawy. W kacjendach, fabrykach cygar czy po prostu na ulicy. Kuba to jeden z najbardziej przyjaznych fotografującym podróżnikom krajów.
• Kiedy fotografować: Przez cały dzień.
• Strona WWW: http://wikitravel.org/en/Cuba