Idąc z falą ogromnego zainteresowania aplikacją na telefony komórkowe „Instagram Photos” postanowiłem dorzucić własne trzy grosze… No nie do końca własne.

Przyznam, że nie rozumiem całego zamieszania wokół „efektu instagram”. No dobrze, jest zjawisko, podoba się, ktoś za to zapłacił okrągły 1 mln dolców… Co chwilę widzę na „fejsie” pięknie postarzone zdjęcia, mnóstwo zachwytu nad nimi; są lajki, komentarze. A co mają zrobić ci, którzy nie mają możliwości pstryknąć takiej ślicznie postarzonej fotki? Bo nie mają ani iPhona, ani komórki z Androidem. Ale za to mają pełne szuflady zdjęć, które czekają na swoje pięć minut. Mogą sobie załadować filtry do Photoshopa. Za darmo.

Faktem jest, że efekt postarzania zdjęć jest tak stary jak stare są filtry do fotoszopa. Od dobrych kilku lat używam zestawu filtrów Nik Software, które pozwalają na efektowne filtrowanie w stylu retro, akcje typu cross processing (znane wszystkim, którzy mieli przeterminowane slajdy i nie bardzo wiedzieli co z nimi zrobić). Filtrowanie po zrobieniu zdjęcia jest działaniem o wiele ciekawszym, daje większe pole do popisu i możliwości ingerencji w ostateczny wygląd zdjęcia.  Dlatego użyłem googla i wygooglałem, o, piękne filtry by Daniel Box. Możecie je ściągnąć tutaj.

Poniższa galeria to szybka próba użycia filtrów (pierwsze zdjęcie – wersja “nominalna”, bez filtra).

To piękne  zdjęcie zostało wykonane w austriackim Friesach na słynnym festynie „Spectaculum” – polecam.

[Show as slideshow]

A jeśli przyszłaby Wam ochota na „instagramowanie” filmów – bardzo proszę. Poniżej próbka…

…I filtry wideo do ściągnięcia, tutaj.

I na koniec warto wiedzieć – filtr to… filtr. Nie da się nim zrobić dobrego zdjęcia.

Related posts:

1. Czy warto używać filtrów fotograficznych? Fotografia cyfrowa to rewolucje na kilku płaszczyzna ale szczególnie na...
2. Jak wybrać obiektyw? Na początek jedno dość oczywiste założenia. To co masz zamontowane...

Jak stworzyć estetyczne, nowoczesne portfolio fotograficzne? To proste, wystarczy skorzystać z niedrogich szablonów. np. WordPress, wykupić niedrogi hosting, domenę i zainstalować wszystko na serwerze. I gotowe.

Jaka jest zaleta takiego rozwiązania? Po pierwsze estetyka – zamówienie takiej strony u grafika to wydatek przynajmniej kilkuset złotych. Tutaj dostajemy i gotowy projekt i system CMS do zarządzania stronami. Dodawanie galerii, zdjęć, opisów etc. jest banalnie proste i nie wymaga żadnej wiedzy z zakresu projektowania stron, html-a etc. Dodatkowo system WordPress świetnie można integrować np. z kontem Facebook i to na wielu poziomach (logowanie, komentarze, głosowania etc). Możesz też pisać bloga, wrzucać fotobloga – wszystko w jednym miejscu.

Jak przedstawia się kalkulacja dla uruchomienia własnego portfolio fotograficznego? Policzmy:

1. Zakup szablonu (template) – 35 USD – czyli ok. 110 zł
2. Zakup miejsca na serwerze – od 10 zł miesięcznie – czyli ok. 120 zł/rok (zobacz ofertę)
3. Zakup własnej domeny (np. moja to trybalski.com) – ok. 13 zł/rok

RAZEM: 110 zł (wydatek jednorazowy) + 11 zł/miesiąc.

Dodatkowo (jeśli chcesz mieć wszystko zainstalowane na serwerze, gotowe do wypełniania zdjęciami) – instalacja i konfiguracja serwisu na serwerze: 100 zł netto. Jeśli potrzebujesz takiej pomocy – napisz: pomoc@trybalski.com

W pierwszej edycji przeglądu szablonów proponuje 10 stylowych, pełnoekranowych szablonów WordPress. Koszt szablonu waha się w granicach 30-35 USD ( 90 – 110 zł).

DK for Photography

Cena: 35 USD. Więcej informacji

Photorific

Cena: 30 USD. Więcej informacji

King Size

Cena 35 USD. Więcej informacji

Teardrop

Cena 35 USD. Więcej informacji

 Minimalista

Cena 35 USD. Więcej informacji

MG Universal

Cena 35 USD. Więcej informacji

MediaReal

Cena 35 USD. Więcej informacji

Atlas for Photography

Cena 35 USD. Więcej informacji

Studio ZEN

Cena 35 USD. Więcej informacji

Pacifico

Cena 35 USD. Więcej informacji

Related posts:

1. Moje portfolio fotograficzne Jakiś czas temu polecałem gotowe szablony WordPress’a do prezentacji fotograficznego...

Brzmi tragicznie, prawda? Już sobie wyobrażasz: na karcie świetne ujęcia, 8GB danych, zarejestrowanych w jakimś fenomenalnym miejscu. I nagle – nie działa, nic nie widać na wyświetlaczu, aparat pokazuje jakiś błąd, karta włożona do czytnika krzyczy error…

Na szczęście to nie tragedia. Albo inaczej: to nie musi być tragedia, a jeśli już to nie ogromna tragedia tylko niewielka, “paroklatkowa” tragedia. Bo  istnieje oprogramowanie, które pozwala odzyskać całość lub znaczną część zarejestrowanych na karcie pamięci zdjęć. Zakładając, że:

• obrazy zostały uszkodzone przed skopiowaniem karty do komputera
• uszkodzona karta nie została sformatowana i ponownie zapisana (tak, są tacy, którzy myślą, że da się odzyskać zdjęci z poprzednich “wcieleń’ karty”…)
• karta została przypadkiem sformatowana
• karty nie da się odczytać z powodu jakieś, nieokreślonej awarii aparatu fotograficznego, mającej wpływ na zapis na karcie (np. wyładowanie baterii lub wyłączenie aparatu w czasie zapisu obrazów na karcie – czasem taki jest tego efekt)

… możesz odzyskać zapisane na karcie obrazy używając bezpłatnego oprogramowania ZAR Digital Image Recovery. Program pozwala na odzyskanie zdjęć także wówczas gdy aparat czy też Windows “nie widzi” karty.

Poniżej moja propozycja, a na końcu tego wpisu kilka cennych (bo zdjęcia, których nie uda się odzyskać kosztują znacznie więcej niż te, które mamy w komputerze po powrocie z wyjazdu fotograficznego) uwag – jak unikać sytuacji, w których szanse uszkodzenia karty znacznie wzrastają.

Odzyskujemy uszkodzone zdjęcia, krok po kroku. Jak to zrobić:

1. Zainstalować w komputerze bezpłatne oprogramowanie ZAR, klikając tutaj
2. Podłącz do komputera czytnik kart pamięci i załadować do niego uszkodzoną kartę (lepiej nie korzystać z połączenia komputera i aparatu, czytnik jest tu bezpieczniejszym rozwiązaniem)
3. Kliknąć plik i uruchomić program, pojawi się takie oto okienko, kliknąć Image Recovery (Free):

3. Wskazać źródło czyli czytnik kart (2), w którym znajduje się nasza, uszkodzona karta

4. Po wybraniu czytnika kart klikamy NEXT (3) i zaczyna dziać się magia

5. Teraz spokojnie czekamy, magia się dzieje, na czerwono pokazują się nasze uszkodzone sektory karty pamięci. Im jest ich mniej tym większe szanse na odzyskanie większej ilości danych.

6. Magii ciąg dalszy: wskazujemy zdjęcia, które chcemy odzyskać (lub całość karty – zaznaczając pozycję ROOT (4)) i klikamy Dalej (5)

7. Szczęśliwi wskazujemy katalog, do którego mają zostać skopiowane zdjęcia (6) i klikamy Start copying… (7)

8. I to już jest tyle w temacie? Tak. Dla pewności zerknijcie na listę aparatów i formatów plików, obsługiwanych przez program.

O czym warto pamiętać korzystając z kart pamięci? Albo inaczej: co robić, a czego nie robić, żeby karta pamięci służyła nam długo i bezproblemowo?

1. Formatować, a nie kasować! Aparat daje te dwie możliwości ale Ty wybierz pierwszą – formatowanie karty. W ten właśnie sposób usuwaj z karty zgrane już do komputera zdjęcia.
2. Nie doprowadzaj do sytuacji, w której wciąż fotografujesz, a bateria jest na wyczerpaniu. Zmień baterię na w pełni naładowaną odpowiednio wcześniej. Zapis zdjęcia na karcie i równoczesna utrata energii może się zakończyć uszkodzeniem karty. Weź tę radę pod uwagę zwłaszcza w czasie fotografowania w niskich temperaturach. Wówczas masz na prawdę niewielki wpływ na to kiedy wyładuje Ci się bateria.
3. Nie wyłączaj aparatu w czasie zapisu z zdjęć na karcie – np. w sytuacji kiedy masz całkowicie wypełniony bufor aparatu (zdjęcia seryjne, zdjęcia seryjne w RAW-ach) i potrzeba kilku lub kilkunastu sekund, żeby zdjęcia zapisały się na karcie. To, że na wyświetlaczu masz już miniaturki zdjęć wcale nie świadczy, że zdjęcia zostały zapisane na karcie!
4. Jeżeli zauważysz awarię – karta nie chce się odczytać – nie formatuj jej, nie kasuj i co najważniejsze – nie zapisuj nowych zdjęć. Po prostu wykorzystaj inne karty, a tę pozostaw, zajmiesz się nią w domu, stosując chociażby oprogramowanie, które Ci polecam.

Inne, bezpłatne programy do odzyskiwania zdjęć:

• Recuva
• CardRecovery
• PC Inspector File Recovery
• PicaJet Photo Recovery
• MjM Free Photo Recovery

Related posts:

1. Dlaczego RAW jest lepszy niż JPEG i TIFF? Cyfrowe negatywy dają prawie takie możliwości jak klasyczna ciemnia fotograficzna....
2. 10 bezpłatnych programów do obróbki zdjęć Wielu z Was widząc kwotę, jaką trzeba zapłacić za takiego...

Wielu z Was widząc kwotę, jaką trzeba zapłacić za takiego PhotoShop’a łapie się za głowę. Spokojnie, istnieją programy, które w zupełności wystarczają do podstawowej obróbki zdjęć, a ich koszt wynosi zero złotych.

Od razu zastrzegam, że chodzi o obróbkę podstawową – kadrowanie, korekta tonów, kolorów, kontrastu, wyostrzenie. Mam bowiem nadzieję, że Ty – tak samo jak i ja – swoje zdjęcia tworzysz przede wszystkim w głowie (pomysł), potem w terenie (fotografowanie) zaś komputera używasz w minimalnym stopniu, stąd skomplikowane rozwiązania z fotoszopa na wiele Ci się nie przydadzą… Prawda?

Kolejność proponowanego oprogramowanie jest zupełnie nieprzypadkowa. Pod linkami kryją się opisy i możliwość bezpośredniego downloadu aktualnej wersji oprogramowania. Powodzenia!

1. GIMP
2. ImageForge
3. Paint.NET
4. PhotoFiltre
5. PhotoPlus
6. Photoscape
7. Picasa
8. Picnik
9. Pixia
10. VCW VicMan’s Photo Editor

Related posts:

1. Jak odzyskać zdjęcia z uszkodzonej karty pamięci? Brzmi tragicznie, prawda? Już sobie wyobrażasz: na karcie świetne ujęcia,...
2. Dlaczego RAW jest lepszy niż JPEG i TIFF? Cyfrowe negatywy dają prawie takie możliwości jak klasyczna ciemnia fotograficzna....
3. Efekt Instagram w Photoshopie Idąc z falą ogromnego zainteresowania aplikacją na telefony komórkowe „Instagram...

Cyfrowe negatywy dają prawie takie możliwości jak klasyczna ciemnia fotograficzna. Wystarczy chcieć i poświęcić odrobinę czasu.

Długo zastanawiałem się nad rezygnacją z pracy z materiałami światłoczułymi i przejściem na format cyfrowy. Argumentów za fotografią analogową było co niemiara. Zwłaszcza dla kogoś, kto od lat używał wyłącznie diapozytywów (slajdów). Powalająca na kolana jakość obrazu, trwałość fizycznie obecnych nośników czy w końcu posiadany pełen zestaw sprzętu analogowego skutecznie trzymały mnie w analogowym świecie. Ale były tez kontrargumenty (które w konsekwencji zwyciężyły) – niska cena pracy z cyfrą (zakup, wywołanie jednej rolki slajdów to ok. 60 zł), łatwość obróbki plików w komputerze (maksymalną wydajność skanowania jaką udało mi się osiągnąć to 10 klatek slajdów na godzinę skanerem Nikon Coolscan 4 ED), niskoszumiące matryce CMOS, możliwość decydowania o czułości w zależności od warunków oświetleniowych (koniec problemów z niedokończoną rolką w aparacie)  i w końcu możliwość pracy na cyfrowych negatywach czyli plikach w formacie RAW.

Trochę teorii
Zanim odpowiem na  pytanie co lepsze RAW-y czy JPEG-i kilka słów o zasadach działania aparatu cyfrowego. Obiektyw, migawka, czasy, przesłona – tutaj nic się nie zmieniło, od lat. Zmieniła się za to powierzchnia rejestrująca złapany przez obiektyw obraz. Teraz zapis odbywa się na matrycy światłoczułej o określonej rozdzielczości (np. wielkość 12,3 mega pikseli oznacza, że na powierzchni matrycy – dla Nikona D300 jest to płytka o wielkości 23,6 x 15,8 mm – znajduje się 12,3 milionów światłoczułych elementów), która rejestruje intensywność światła (matryca nie rozróżnia kolorów!), a ta intensywność za pomocą procesora i filtrów przerabiana jest na kompozyt kolorów R (czerwony), G (zielony), B (niebieski). I na tym koniec, jeżeli ktoś ciekawy (ale ostrzegam, że temat jest nudny jak flaki w oleju) może sobie poczytać o matrycach tutaj.

Na nasze potrzeby ważna jest nie sama technika rejestracji obrazu ale dalsze kroki w jego obróbce. Aparat za pomocą zainstalowanego, wewnętrznego oprogramowania może taki zapis z matrycy przekonwertować na obraz JPG lub TIFF, dokonując odpowiedniej interpolacji informacji, wyostrzenia, poprawy kontrastrów, jasności i wielu innych elementów składowych. Może też po prostu zrzucić taki obraz w postaci nie kompresowanego, (prawie) nie interpretowanego w żaden sposób formatu RAW – czyli cyfrowego negatywu, zawierającego dokładnie takie informacje jakie pierwotnie zapisała matryca. I w tym miejscu dochodzimy do sedna sprawy.

Programy do obróbki RAW-ów (kolejność nieprzypadkowa):

• Pixmantec Rawshooter (płatny, w wersji Essentials bezpłatny)
• Adobe Lightroom (płatny, zawiera algorytm Rawshooter’a)
• SilverFast DCPro Studio (płatny)
• Paint Shop Pro Photo (płatny)
• Raw Therapee (bezpłatny)
• UFRaw (bezpłatny)

Jak dokonać obróbki RAW-ów? Jeden z najlepszych poradników: The Art of RAW Conversion, 376 stron, 39,95$ (e-book). Polecam.

Czym jest format RAW? Zalety.
Negatywem, tyle, że cyfrowym. Powiedziałbym więcej – czymś więcej niż negatywem. Jest surowym plikiem źródłowym i daje szansę na w zasadzie bezstratną ingerencję w prawie wszystkie elementy obrazu:

• Balans bieli (korekta tego czego nie potrafiła prawidłowo zinterpretować ustawiona na automatyczny pomiar elektronika aparatu, zażółcając lub narzucają np. nadmierną, niebieską dominantę -  w górach gdy jest śnieg)
• Ostrość (osobno dla każdego z trzech składowych kolorów)
• Histogramy (czyli coś, nad czym dłuuugie wieczory w ciemni spędzali fotograficy zakochani w powiększalnikach i chemii) w tym histogramy pojedynczych kolorów
• Korekcję ekspozycji (zmieniając czas naświetlania lub/i wartość przesłony)
• Redukcję szumów matrycy na wysokich czułościach
• Możliwość ?wywoływania” plików wyjściowych w dowolnej postaci (np. JPEG czy TIFF) – także w 24 bitowej jakości.

To zasadnicza różnica pomiędzy RAW-ami a popularnymi formatami typu  TIFF czy JPEG, gdzie wszelkie korekty są stratne – zubażające obraz źródłowy, który sam w sobie jest już jakąś – czasem lepszą czasem gorszą – interpretacją tego co widział obiektyw i tego co zapisała matryca i zmodyfikowało wewnętrzne oprogramowanie aparatu. JPEG i TIFF to obrazy z 8 bitami informacji (najczęściej). RAW to 12 – 14 bitów na jeden kanał koloru. Mówić wprost: RAW zapisuje znacznie więcej danych o rejestrowanym obrazie.

// Panel programu Rawshooter Premium.

Wady pracy z formatem RAW
Chociaż ciężko tak naprawdę znaleźć negatywne cechy obrazu RAW jego użytkowanie może nastręczać trochę problemów:

• Duży rozmiar pliku (np. 10 Mpix matryca zapisuje ok. 16 MB plik – jednak i tak mniejszy niż TIFF z tej samej matrycy) a co za tym idzie potrzeba używania większych nośników pamięci lub fotobanków
• Brak jednego standardu – każdy producent aparatu inaczej zapisuje RAW-y – stąd dość mało dobrych programów pozwalających na obróbkę tego formatu
• Większa czasochłonność pracy. Poszczególne pliki trzeba ?wywoła” i ręcznie lub półautomatycznie nadać im takie parametry ostrości, nasycenia, ustawić histogramy etc.
• Tworzenie wglądowych wersji plików RAW mocno obciąża procesor komputera, bez lepszego sprzętu się nie obędzie
• RAW-y zajmują dużo miejsca w archiwach zdjęć. Z czasem wielkości zaczniesz liczyć w terabajtach…

// Panel programu Adobe Lightroom 2

Related posts:

1. Fotobank Sanho Hyperdrive Colorspace UDMA Cóż... wkurzyłem się gdy w ręce wpadło mi najnowsze dziecko...
2. Jak odzyskać zdjęcia z uszkodzonej karty pamięci? Brzmi tragicznie, prawda? Już sobie wyobrażasz: na karcie świetne ujęcia,...
3. 10 bezpłatnych programów do obróbki zdjęć Wielu z Was widząc kwotę, jaką trzeba zapłacić za takiego...