Kuba wzbudza zachwyt, przyciąga, uzależnia. Kusi przede wszystkim niesamowitą uprzejmością zwykłych, szarych obywateli, obłędnymi barwami, cudowna przyrodą.

Trzeba jednak mieć świadomość tego, że poruszamy się w swoistym “Big Brotherze”, w którym wszystko jest z góry ustalone, po części wyreżyserowane i niekiedy tak irracjonalne jak scenariusz filmu, dramatu i momentami komedii.

Niestety, po świetności Kuby okresu powojennego pozostały wyłącznie zdjęcia i czarno-białe filmy. Kraj przypomina walącą się ruinę z całymi dzielnicami domów – widm, w których jak kto potrafi, niewyobrażalnie zagnieżdżone żyją całe rodziny, czekając na cud. Bo tylko cud jest w stanie podnieść Kubę z ruiny, do której doprowadziły ją rządy rodziny Castro. Po co więc tu jechać? Chociażby po to aby poszukać miejsc, ludzi i historii, których na pewno nie spotka się w żadnym innym miejscu. I to jest dla mnie wystarczający argument. Kuba jest nieporównywalna do żadnego innego kraju. W wielu miejscach – jak chociażby w starej części Havany czy Trinidadzie zachowało się mnóstwo perełek kolonialnej zabudowy. Osobnym tematem wyjazdu fotograficznego są ludzie. Takiej plejady twarzy, charakterów, opowiadanych historii ciężko raczej nie znajdziecie w innym miejscu.

Dla fotografujących przyrodę i krajobraz  wyzwaniem będą tereny górskie, nadmorskie i interior – z polami tytoniu i rolnictwem żywcem wyjętym z przedwojennej Polski.

Trzeba się śpieszyć. Kuba każdego roku zmienia się. Reżim ewidentnie odpuszcza. Jaki będzie tego efekt – jak wszędzie: wzrost przestępczości, materialistyczne podejście do życia mieszkańców, upodobnienie się kraju do innych karaibskich republik. Czy to dobrze? Na to pytanie powinien odpowiedzieć sobie każdy kto odwiedzi Kubę.

Mapa najbardziej fotogenicznych miejsc na Kubie – odwiedzonych przeze mnie

Informacje praktyczne:

• Kiedy jechać: Pomiędzy czerwcem a listopad Kubę mogą odwiedzić huragany. Mimo to czas może się okazać całkiem dobry do odwiedzenia kraju. Jest mniej turystów i nieco taniej. Chociaż gorąco i wilgotno. W okresie od listopada do marca najwięcej turystów odwiedza wyspę. Ma to swoje minusy.
• Koszt wyjazdu: Lot można kupić już za 2 tys zł (z Berlina lub Londynu, przez Amsterdam lub Paryż), z Polski ok. 3 tys zł. Dniówka na Kubie to ok. 40 – 50 euro (spanie, 3 x jedzenie).
• Czas trwania: Minimum 2 tygodnie
  Jak się poruszać: Podstawa poruszania się po Kubie to wynajęty samochód.  Koszt auta np. Hyunday Accent – ok. 60 Euro dziennie. Paliwo w cenie ok. 1,1 euro. Wynająć najlepiej w dobrych hotelu – np. Havana Libre w Havanie.
• Bezpieczeństwo fotografa : Uważam, że kraj jest dość bezpieczny. Po części na pewno z tego powodu, że brat Fidela, Raul, postawił milicjantów na każdym rogu. Należy zachować normalne, zdrowe środki ostrożności. Z doniesień podróżników wiem, że trzeba uważać na pozostawiony bagaż i kontrole drogowe (w tym także policyjne). Nie rozstawać się z cennymi rzeczami podczas przemieszczania się środkami komunikacji państwowej lub prywatnej.
• Nastawienie mieszkańców: Kuba to kraj szczęśliwych, uśmiechniętych i pomocnych ludzi – niezależnie czy śmiech jest przez łzy, a szczęście to próba zrobienia dobrej miny do złej gry. Fotografuje się bardzo przyjemnie.
• Co fotografować: Havana, Trynidad, Remedios – to przede wszystkim architektura, motoryzacja – jedno i drugie mocno nadgryzione zębem czasu. Vinales czy góry – to piękne, cudowne krajobrazy. No i ludzie – na polach tytoniu, kawy. W kacjendach, fabrykach cygar czy po prostu na ulicy. Kuba to jeden z najbardziej przyjaznych fotografującym podróżnikom krajów.
• Kiedy fotografować: Przez cały dzień.
• Strona WWW: http://wikitravel.org/en/Cuba

Related posts:

1. Jak się przygotować do wyjazdu fotograficznego? Czyli jak nie stracić pieniędzy, zdjęć i bezcennego czasu. Przeczytaj...
2. Mali – pośród Tuaregów i Dogonów Subsaharyjska Afryka, rejon na południe od Sahary to jeden z...
3. Bezpieczny pasek na szyję Camera Armor Okazuje się, że można stworzyć pasek, który da bezpieczeństwo i...

Okazuje się, że nie trzeba jechać zbyt daleko, aby natknąć się na rzeczy zadziwiające. Do takich z pewnością należy położony w północnej Rumunii, we wsi Sapanta cmentarz, którego nazwa nic cmentarnego w sobie nie ma.

Wesoły Cmentarz – bo tak właśnie się nazywa -  to ponad 800 rzeźbionych i kolorowych krzyży. Na każdym płaskorzeźba ilustrująca jakąś historię i wierszyk ?Tu leży moja teściowa. Gdyby żyła rok dłużej, leżałbym tutaj ja”. Tak właśnie lokalny rzeźbiarz, Stan Patras, w latach 30. minionego wieku zaczął utrwalać na nagrobnych krzyżach to co zmarli lubili robić za życia, jak odeszli z tego świata. Jest tu więc i pijak z butelką i pani za ladą sklepu, jest dziewczynka potrącona przez samochód i gospodyni podczas codziennych zajęć. A każdy zmarły ma obrazek z wierszykiem.

Cmentarz został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO i należy obecnie do największych atrakcji Rumunii. Mimo niezbyt dobrych dróg w sezonie zagląda tu codziennie przynajmniej kilka autobusów z turystami. Dziwią się i śmieją Japończycy, Niemcy, Holendrzy. Przyjeżdżają Włosi by u Dymitru Pop’a,  rzeźbiarza, który przejął dzieło Patrasa i rzeźbi krzyże zamówić je dla siebie. Stawiają je potem… na ogródkach swoich włoskich posiadłości.

Wesoły Cmentarz w rumuńskiej Sapancie

Cmentarz to rewelacyjne miejsce dla fotografujących. Tłumy turystów, które tu się przewijają to rewelacyjny plener dla miłośników fotografii reportażowej. Reakcje odwiedzających są bowiem skrajne – od śmiechu aż do łez, przez absolutne zdziwienie po smutek i płacz. W tym emocjonalnym kotle, na tle licznych, rzeźbionych obrazków fotograf może się poczuć jak ktoś, komu dano szansę zarejestrowania na fotografii tak wielu emocji i tak bajecznie kolorowych obrazów, że w pierwszym momencie przesyt wrażeń przeraża i odbiera pewność siebie. Tutaj potrzeba czasu by oswoić się z miejscem, poznać mechanizm który nim rządzi, by stać obok tych setek krzyży i potrafić nie patrzeć na nie z dziecięcą ciekawością. To jedno z nielicznych miejsc, gdzie fakt obcowania z otoczeniem jest o wiele ciekawszy niż akt fotografowania.

Miejsca najbardziej fotogeniczne w Rumunii

Informacje praktyczne:

• Kiedy jechać: Przez cały rok ale optymalnie od wiosny do jesieni
• Koszt wyjazdu: Z dojazdem własnym ok. 1.5  – 2 tys zł za dwa tygodnie
• Czas trwania: Minimum tydzień, optymalnie dwa
• Jak się poruszać: Własnym transportem, samochodem lub rowerem
• Bezpieczeństwo fotografa: Raczej bezpiecznie
• Nastawienie mieszkańców: Pozytywne
• Co fotografować: Architektura, zabytki sakralne, ludzi i ich codzienność
• Kiedy fotografować: Cały dzień
• Strona WWW: http://www.romaniatourism.com/

Related posts:

1. Gwatemala – Majowie z Chichicastenango Gwatemala to kolebka Majów, jednego z największych i najważniejszych dla...
2. Bezpieczny pasek na szyję Camera Armor Okazuje się, że można stworzyć pasek, który da bezpieczeństwo i...
3. Jak fotografować o zmroku? Widziałem niezliczone ilości zdjęć robionych nocą. Zazwyczaj od tego typu...

Subsaharyjska Afryka, rejon na południe od Sahary to jeden z najbardziej surowych, niedostępnych, niezbyt turystycznych regionów świata.

Ogromne przestrzenie, gdzie odległości liczy się w dniach, trudne warunki bytowe (nie ma hoteli w europejskim rozumieniu) i nieliczne osady sprawiają, że cywilizacja nie zadomowiła się tam jeszcze na dobre. Ludzie tak jak przed wiekami wciąż żyją z hodowli, upraw nielicznych pól w bezpośrednim otoczeniu rzeki Niger, prowadzenia karawan przez Saharę i handlu solą, kamieniami szlachetnymi czy tkaniami i przyprawami. Dotrzeć tu nie łatwo ale dla fotografującego podróżnika to istny raj!

Koniecznie trzeba zaglądnąć na odbywający się w styczniu każdego roku w Essakane, na północ od Timbuktu Festiwal Pustyni. Zjeżdżają wówczas tysiące bajecznie kolorowych Tuaregów, Dogoni i inne plemiona z Mali i okolicznych, pustynnych krajów. Przez kilka dni rozbrzmiewa prawdziwa, afrykańska muzyka. Samo Timbuktu – mimo, że nieco przebrzmiałe – stanowi nie lada atrakcję, zwłaszcza gdy uda się trafić na powracającą z pustyni solną karawanę, złożoną niekiedy i z ponad setki objuczonych wielkimi taflami soli wielbłądów. Jeszcze większą atrakcją jest największy na świecie gliniany meczet w Djenne – wpisany na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Mali, w drodze do Kraju Dogonów

[exif="mali_kraj_dogonow.jpg"]

Koniecznie trzeba wybrać się na rejs łodzią po Nigrze. W czasie kilku dni wyprawy przewodnicy zawożą żądnych wrażeń do wiosek, do których turyści raczej nie zaglądają. Punktem obowiązkowym wyprawy do Mali jest trekking w Kraju Dogonów. To niesamowicie interesujące plemię mieszka pod wysokim na 600 m, długim na 250 km skalnym klifem, gdzie od kilku tysięcy lat kultywuje animistyczne zwyczaje i obrzędy. Zajmujący się magią, jakoby posiadający ogromną wiedzę astronomiczną są po dziś dzień nie rozwiązaną zagadką Afryki. Na koniec – jeśli starczy czasu – warto zaglądnąć pod Rękę Fatimy, ogromną, wysoką na ponad 600 metrów skałę w kształcie umieszczonej pionowo dłoni. To wspinaczkowa mekka i jedno z najbardziej malowniczych miejsc w Afryce.

Mapa najbardziej fotogenicznych miejsc w Mali.

Informacje praktyczne:

• Kiedy jechać: Najlepiej zimą: styczeń – luty, nie umrzesz wówczas z powodu upałów.
• Koszt wyjazdu: Kraj jest drogi, miesięczny wyjazd to koszt ok. 6-7 tys zł (namioty lub tanie kampingi, niezbyt wyrafinowane restauracje, z resztą innych tu nie ma…)
• Czas trwania: Ze względu na bardzo duże odległości, powolny transport i moc atrakcji miesiąc minim: po co rezygnować…)
• Jak się poruszać: Optymalnie wynajętym samochodem z napędem na cztery koła. Można i transportem lokalnym – co jest korzystniejsze w przypadku chęci fotografowania ludzi, ale znacznie wydłuża podróż i zasadniczo wpływa na przyjęty rozkład dni (nie da się wiele zaplanować)
• Bezpieczeństwo fotografa: Umiarkowanie bezpiecznie. Krajem co chwilę wstrząsają konflikty wewnętrzne, a ze względu na wszechobecną biedę kradzieże zdarzają się dość często – nie dotyczy to rejonu pustyni – osad Tuaregów. Raczej trzeba się pilnować i nie obnosić ze sprzętem
• Nastawienie mieszkańców: Negatywne. Od umiarkowanie negatywnego (miasta i małe wioski nad Nigrem) po skrajnie negatywne (Kraj Dogonów, Bamako). Trzeba albo płacić za zdjęcia albo ryzykować…
• Co fotografować:  Przede wszystkim krajobrazy i wsie oraz ludzii. Małe szanse na reportaż uliczny.
• Kiedy fotografować: Rano i po południu. W południe słońce w zenicie. Krajobraz jest tu mocno zapylony dlatego trzeba uważać z filtrami polaryzacyjnymi – niebo może wyjść szaro – bure.
• Strona WWW:http://www.tripadvisor.com/mali

Related posts:

1. Rumunia – Wesoły Cmentarz Okazuje się, że nie trzeba jechać zbyt daleko, aby natknąć...
2. Jak się przygotować do wyjazdu fotograficznego? Czyli jak nie stracić pieniędzy, zdjęć i bezcennego czasu. Przeczytaj...
3. Silikonowa osłona body aparatu Chociaż twórcy tej obudowy są prawdopodobnie zakochani w osobie Robocop-a...

Gwatemala to kolebka Majów, jednego z największych i najważniejszych dla kultury Ameryki Łacińskiej ludów. Twórcy wielkich piramid, pisma hieroglificznego, zadziwiająco dobrze znali się na astronomii i matematyce. Pozostawili po sobie nieliczne kodeksy i cały zbiór tajemnic, których po dziś dzień nie daje się wyjaśnić.

Ich kultura dość skutecznie była niszczona przez chrześcijańskich misjonarzy, ale na szczęście szczątki przetrwały do dziś, kultywowane przez lokalne organizacje, które zajmują się jej przywróceniem. Chociaż cała Gwatemala nadaje się na przynajmniej miesięczny wyjazd fotograficzny jedno miejsce jest szczególnie warte uwagi – położona niedaleko jeziora Atitlan, otoczonego wulkanicznymi szczytami – mała wioska Chichicastenango. Zamieszkana przez ludy plemienia Quiché wioska położona jest na wysokości ok. 2 tys m n.p.m. W środy i niedziele odbywa się tu jedyny w swoim rodzaju targ, na który zjeżdżają mieszkańcy okolicznych, górskich osad. Na słynnych schodach 400 – letniego kościoła Św. Tomasza handluje się i jednocześnie odprawia staromajańskie rytuały. Nieopodal, na jednym ze wzgórz znajduje się liczący blisko 2 tysiące lat kamienny ołtarz Pascual Abaj, przy którym majańscy szamani odprawiają tajemnicze obrzędy – także związane z krwawymi ofiarami ze zwierząt. Zaraz obok położony jest lokalny cmentarz – tak bajecznie kolorowy, że nie chce się wierzyć w jego prawdziwe przeznaczenie.

Gwatemala, Chichicastenango. Majowie na schodach kościoła Św. Tomasza.

Wycieczka po wiosce to rewelacyjna szansa na utrwalenie majańskich obrzędów, kolorowych strojów mieszkańców, codziennego życia i rewelacyjnie plastycznych i malowniczych twarzy prawdziwych potomków Majów. Wioska słynie z drewnianego rękodzielnictwa. Setki oryginalnych, rzeźbionych masek zalegają na każdym kroku. Fotografowanie tutaj nie należy do najłatwiejszych ale stosując się do niektórych porad zawartych w tej książce można dość łatwo wtopić się w tłum i zdobić naprawdę dobre zdjęcia.

Mapa najbardziej fotogenicznych miejsc Gwatemali

Informacje praktyczne:

• Kiedy jechać: Najlepiej wiosną, między lutym a majem.
• Koszt wyjazdu: Dość drogo ze względu na koszt biletu lotniczego. Na miejscu średnio drogi i tanio – im dalej od stolicy tym ceny niższe. Dwutygodniowy wyjazd to koszt w granicach 6-7 tys zł, miesięczny niewiele droższy
• Czas trwania: Minimum 2 tygodnie
  Jak się poruszać: Łatwo transportem lokalnym, chociaż może być niebezpiecznie – na szczęście sporadycznie
• Bezpieczeństwo fotografa : Obecnie raczej bezpiecznie. Odkąd powstała Policja Turystyczna, która chroni najbardziej atrakcyjne miejsca nie zdarzają się napady na turystów uzbrojonych w maczety bandytów (tak, w metrowe maczety!). Na prowincji warto uważać, najlepiej nająć lokalnego przewodnika (de facto ochroniarza)
• Nastawienie mieszkańców: Negatywne i umiarkowanie negatywne. Uśmiech i nie obnoszenie się z pieniędzmi i pochodzeniem pomaga.
• Co fotografować: Przede wszystkim ludzi i jeszcze raz ludzi. Dopiero potem architektura i krajobrazy.
• Kiedy fotografować: Przez cały dzień.
• Strona WWW: http://www.visitguatemala.com/

Related posts:

1. Mali – pośród Tuaregów i Dogonów Subsaharyjska Afryka, rejon na południe od Sahary to jeden z...
2. Rumunia – Wesoły Cmentarz Okazuje się, że nie trzeba jechać zbyt daleko, aby natknąć...
3. Kuba – w kraju Fidela Kuba wzbudza zachwyt, przyciąga, uzależnia. Kusi przede wszystkim niesamowitą uprzejmością...